Ik hou van zondagochtenden. Koffie op bed — al doe ik dat trouwens bijna dagelijks — en een lekker traag ritme. Ik hoef nog nergens aan te beginnen, maar het mág wel.
Mijn zoon is naar het voetbal. Ik kan soms nog steeds niet geloven dat ik moeder ben van een veertienjarige. Wat gebeurt er allemaal? Hij ontwikkelt zich razendsnel en ik moet voortdurend schakelen tussen zorgen en loslaten. Vooral dat loslaten schijnt wenselijk te zijn.
En eerlijk: herkenbaar is het wel. Mij hoefde je vroeger ook echt niets te vertellen.
Dus probeer ik me te richten op het geven van handvatten en vertrouwen. Dat klinkt heel pedagogisch verantwoord, totdat je zoon voor de derde keer illegaal vuurwerk koopt.
Lag het in de lijn der verwachting? Ja. I know.
Wat doe je dan? Welke consequenties verbind je aan zijn acties?
Hij vertelde het gelukkig zelf. Het vertrouwen is dus niet beschadigd, maar wat hij deed mag natuurlijk niet. We zijn het gesprek aangegaan, er is sorry gezegd en volgend jaar doet hij het waarschijnlijk gewoon weer. 😉
Dat is misschien de realiteit. En erger nog: ergens snap ik het ook nog een beetje.
Lekker pedagogisch.