Ik moet een hele hoop. Vooral van mezelf.
Althans, tegenwoordig wíl ik een hele hoop. Wat vroeger ‘moeten’ was, mag steeds vaker ‘mogen’ worden.
Pff, stof voor de zaterdagochtend.
Hier een stukje schrijven gaat makkelijker. Ik ben in het hier en nu en typ wat er in mij opkomt. In De reis neem ik jullie mee in hoe ik hier ben gekomen. Dat gaat moeizamer, omdat ik daar pas achteraf aan ben begonnen en sommige dingen opnieuw beleef.
Ik heb vooral de gewoonte om door te gaan en niet te lang ergens bij stil te blijven staan.
Dat doe ik bijvoorbeeld ook bij mijn thuisstudie NLP. Superinteressant trouwens. Ik ben echt een gevoelsmens, leef veel op mijn intuïtie en ben van nature verzorgend en begeleidend ingesteld. Niet omdat ik daar ooit bewust voor heb gekozen. Het gaat eigenlijk gewoon vanzelf.
Maar theorie is voor mij soms veel en dan dwaal ik af.
Dan ga ik maar door, omdat ik mijn huiswerk wil maken, het wil inleveren en daarna meteen aan het volgende hoofdstuk wil beginnen.
Lekker doorgaan.
Nu weet ik alleen niet of ik alles theoretisch ook echt heb opgeslagen. Navertellen wat ik heb geleerd kan ik namelijk niet. Nooit gekund ook. Mijn grootste ergernis.
Vraag me niet om even uit te leggen wat ik precies heb geleerd, want dan weet ik ineens helemaal niks meer.
Maar in de praktijk herken ik dingen wel. Ik voel ze aan en pas ze soms al toe zonder dat ik precies kan vertellen uit welk hoofdstuk het komt.
Dus misschien zit het er toch in.
Alleen op mijn manier.
En misschien mag ik soms iets langer blijven hangen voordat ik alweer doorga naar het volgende.
Pff.
Ook dat mag dus.